Zawał

OZW - Ostry Zespół Wieńcowy (acute coronary syndromes – ACS) – to termin, który ukształtował się w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku jako wynik coraz lepszego zrozumienia procesów patofizjologicznych, leżących u podstawy przypadków zaostrzenia stabilnej choroby wieńcowej i zawałów serca. Dwoma najistotniejszymi przyczynami determinującymi wystąpienia OZW są „niestabilność blaszki miażdżycowej” oraz czynniki trombogenne, określające następcze ryzyko powstania zakrzepu na pękającej lub pękniętej blaszce. Patogeneza OZW (zawału mięśnia sercowego, niestabilnej choroby wieńcowej oraz niektórych przypadków nagłego zgonu sercowego) jest upatrywana w zjawisku pęknięcia niestabilnej blaszki miażdżycowej z wtórnym formowaniem się zakrzepu na powierzchni pęknięcia, regionalnym zmniejszeniem przepływu i spadkiem perfuzji.

Współczesna klasyfikacja OZW:

• Niestabilna choroba wieńcowa (UA/zawał serca bez uniesienia ST (NSTEMI)).
• Zawał serca z uniesieniem ST (STEMI).
• Nagły zgon sercowy.

Różnica pomiędzy UA i NSTEMI wynika z poziomu wskaźników martwicy mięśnia sercowego – aktualnie poziom troponiny.

• UA – OZW troponinoujemny
• NSTEMI - OZW troponinodotatni

Niestabilna Choroba wieńcowa

Niestabilna Choroba Wieńcowa (unstable angina) – jest to forma ostrych zespołów wieńcowych z obecnością niewielkiej nadżerki lub pęknięcia blaszki miażdżycowej, w których to miejscach dochodzi do przemijającego zamykania światła naczynia przez zakrzep, objawiającego się dławicą spoczynkową. Zamykanie światła naczynia jest zwykle przejściowe, po czym zakrzep zostaje rozpuszczony. W niestabilnej chorobie wieńcowej pomimo charakterystycznych objawów klinicznych niedokrwienia mięśnia sercowego nie dochodzi do zmian elektrokardiograficznych, ani do wzrostu miana wskaźników mięśnia sercowego. Klasyfikacja niestabilnej choroby wieńcowej została stworzona przez BRAUNWALDA i wiążę ze sobą zarówno objawy niedokrwienia, jak i okoliczności ich wystąpienia.