Kardiowertery (ICD)
Wszczepienie ICD należy rozważyć u osób:
- Po zawale mięśnia sercowego, z pozawałową niewydolnością serca,
- Z groźnymi zaburzeniami rytmu serca, wrodzonymi chorobami kanałów jonowych.
Zabieg
Wykonywany w znieczuleniu ogólnym na sali zabiegowej pod kontrolą aparatu RTG. Rozpoczyna się przecięciem skóry klatki piersiowej (najczęściej po stronie lewej). Następnie wytwarza się pod skórą “kieszonkę”, w której znajdzie się kardiowerter - defibrylator. Kolejnym krokiem jest umocowanie elektrod/y w sercu, którą następnie łączy się z urządzeniem (elektrodę wprowadza się przez żyłę podobojczykową). Po właściwym zaprogramowaniu i sprawdzeniu układu zaszywa się go pod skórą. Zabieg trwa od 30 minut do kilku godzin.
Po wszczepieniu kardiowertera - defibrylatora pacjent może chodzić i jeść po czasie, w którym przestaną działać środki znieczulające.
Stymulatory serca
Do wszczepienia kwalifikowane są dwie grupy chorych:
- Przebywający w szpitalu ze wskazań nagłych,
- Pacjenci "ambulatoryjni" – zapobiegawczo w celu uniknięcia powstania nagłego zwolnienia pracy serca.
Zabieg
Polega na wszyciu pod skórę klatki piersiowej tego urządzenia. Rozrusznik (stymulator) łączy się z sercem za pomocą 1 lub 2 elektrod, które wprowadza się do serca przez żyłę.
Kardiowerter-defibrylator serca (ICD) - wszczepialne urządzenie medyczne, mające za zadanie przerwać potencjalnie groźną dla życia arytmię i przywrócić rytm zatokowy serca.
Stymulator serca (rozrusznik)- miniaturowe urządzenie dbające by serce nie biło zbyt wolno, nowoczesne rozruszniki także zapobiegają i przerywają arytmie, poprawiają skurcz serca. Rozrusznik zasilany jest przez baterię, której trwałość wynosi średnio od 5 do 15 lat.